Geri git   Dini Forum Sitemizin tüm İslami Bilgiler özelliklerinden faydalanabilirsiniz > iSLama Uygun Egitim Ve Yasam > Kisisel Gelisim Yazilari

Anne ve babalar neden çocuklarıyla anlaşamaz


Dini Forum Sitemizin tüm İslami Bilgiler özelliklerinden faydalanabilirsiniz sitesindeki Kisisel Gelisim Yazilari - kategorisi altındaki Anne ve babalar neden çocuklarıyla anlaşamaz isimli konuyu görüntülemektesiniz.

Yeni Konu aç Cevapla
 
LinkBack Seçenekler Değerlendirme Stil
Alt 30.03.2015   #1
Üye
bencan - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
 Özel Mesaj       Arkadas Listesine Ekle
K.Tarihi: Mar 2015
Üye Numarası: 532
Arkadaşlar: 0
Konular:
Mesajlar: 23
Rép Puanı: 1
Rép Grafiği: bencan is an unknown quantity at this point
Standart Anne ve babalar neden çocuklarıyla anlaşamaz

ANNE VE BABALAR NEDEN ÇOCUKLARIYLA ANLAŞAMAZ



A NNE-BABALARl eğitim anlayışılarına göre, üç grupta toplayabiliriz.

1 -Kazananlar.

2- Kaybedenler

3- Arada Kalanlar.



Kazananlar

Kazananlar grubu, çocuğun üzerinde güç ve otoritelerini kullanarak her konuda haklı olduklarını savunur. Kurallar ve sınırlar koymaya, kısıtlamaya, emir vermeye alışıktırlar. Çocukların da bunlara uymak zorunda olduğuna inanırlar. Uymadıkların ise sevgilerini esirgeyerek, baskı yaparak, haklarını kısıtlayarak, ceza vererek onları hizaya getirmeye çalışırlar. Aralarında bir anlaşmazlık ve çatışma çıktığında daima kazanan taraf kendileri olacak şekilde çözüm üretirler. Tutumlarını savunurken de şöyle derler: "Çocuklar kendileri için neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmezler. Çocukların iyiliği için anne-babaların otoritelerini kullanma haklan vardır."

Kaybedenler

Kaybedenler grubundaki anne babalar, çocuğun her isteğini yerine getirir, gereğinden fazla özgürlük tanır sınır ve kural koymaktan kaçınırlar. Bunu yaparken, baskıcı ve otoriter eğitimin ruh sağlığına aykırı olduğunu söylerler. Çocukların isteklerinin yerine getirilmesi gerektiğine inandıkları için istek/gereklilik dengesinde, sürekli istek tarafını seçer ve dengeyi kaybederler.

Arada kalanlar

Bu iki grubun arasında kalan üçüncü grup, en kalabalık olanıdır. 'Otoriterlik' ve 'serbestlik' yöntemlerinden hangisini uygulayacaklarına karar veremez, duruma göre sert veya yumuşak davranışlar arasında gidip gelirler.

Bir keresinde ‘’arada kalanlar’’ grubundan olduğunu düşündüğüm bir baba, danışmak için geldiğinde şöyle dile getirmişti: 'Bizim gibi sıkıntı çekmesinler diye çocuklarımın her istediğini karşılamaya çalıştım. Ancak aldıklarımı beğenmez, kaprisli, şımarık, laftan anlamaz tipler oldular. Ben de babalık otoritemi kullanmaya mecbur kaldım. Fakat bu da bir işe yaramadı. Aramız iyice açıldı. Ben de, çocuklar da dengemizi kaybettik. Ne yapacağımı şaşırdım."

İşte, yukarıda özelliklerini verdiğimiz üç yaklaşımda da, aileler çocuklarını eğitirken hatalı tutum ve davranışlar sergiledikleri için, niyet ve beklentilerinin tam tersi sonuçlar almaktadırlar.

Bu hatalı tutum ve davranışlar arasında özellikle iletişim ile ilgili olanları önem arzetmektedir. Çocukla kurulan yanlış iletişim ve iletişim sırasındaki hatalar ciddi sonuçlara yol açmaktadır. Anne babaların en sık yaptıkları 'iletişim hataları şunlardır;

"Emir vermek, gözdağı vermek, ahlak dersi vermek, öğüt vermek, mantıklı düşünceler teklif etmek, suçlamak, övmek, yorumlamak, güven ve cesaret vermek, sınamak, oyalamak re konuyu saptırmaktır. "

Anne babasından yakınan bir öğrencim, farkında olmadan "Artık sorunlarımı ailemle konuşmuyorum. Bana hep çocuk muamelesi yapıyorlar. Beni ciddiye almıyorlar. Beni dinlemiyorlar. Onlara sınavımın iyi geçmediğini söylediğimde bana kendimi savunmaya izin vermiyorlar. Aptalca şeyler düşündüğü söylüyorlar," Sanırım, bu sözler çocuklarıyla iletişimde ailelerin ne derece hatalar yaptıklarını belgeler niteliktedir.

Kabul dili

Çocuklar canlarını sıkan şeyleri anne babaları ile neden konuşmak istemezler? Neden çocuklarıyla yakın ve üretken bir ilişki bir ilişki sürdürebilen anne babaların sayısı çok azdır? Bir ilişki sürdürebilen anne babaların sayısı çok azdır?

Şimdi, bu soruların altında yatan sorunlara çare olacak bir anahtar kavram olarak, 'kabul dilinden bahsetmek istiyorum.

Son yıllarda yapılan araştırmalar etkili ve yararlı bir ilişki için sahip olmamız gereken önemli becerilerden birinin 'kabul dili' olduğunu gösteriyor. Çocuğumuzu olduğu gibi kabul etsek, bize bir şey anlattığı sırada akıl vermeden, yargılamadan, eleştirmeden dikkatlice dinlemek, ve onu dinlediğimizi söz ve davranışlarımızla geri iletiler göndermek suretiyle belli etmek çocuğumuzla ilişkimizin olumlu seyretmesi açısından çok önemlidir. Bu da ancak kabul dilini kullanmakla mümkündür

Kabul dilini kullandığımızda, çocuğun kendi problemini ve bu problem karşısında hissettiği duygulan açıkça dile getirmesine ve böylece problemle yüzleşerek onun üstesinden gelmesine yardım etmiş oluruz.

• "Ne olurdu, ben de Hatice gibi hastalanıp okula gitmek zorunda kalmasaydım.

Çocuğunuzdan bu sözleri duyunca, çoğu anne baba gibi, ilk anda okulu sevmediğini, okula gitmek istemediğini düşünürdünüz değil mi? Peki, buna tepkiniz ne olurdu? Yine çoğu anne baba gibi, muhtemelen, her çocuğun okula gitmek zorunda olduğunu, hastalanmanın çare olmadığını, onu derslerinden geri bırakacağını ve başarısını etkileyeceğini, söyleyerek hastalık özentisinden vazgeçirmeye çalışırdınız. Maalesef, size çok mantıklı gözüken bu yaklaşımınız, hem kabul diline hem de etkili dinleme yöntemine aykırı olduğu için çocuğun problemini çözmeyecektir.

Bir kere, daha baştan çocuğunuzun okulu sevmediğini düşünerek tipik on iki iletişim hatasından biri olan 'yorumlama, analiz etme ve teşhis koyma' hatasını yapmış oldunuz. Eğer çocuğun okula gitmek zorunda olduğunu söyleyerek, ikinci iletişim hatası olan 'emir verme ve yönlendirmeyi kullandınız. Hastalanmanın çare olmadığını söyleyerek de bir başka iletişim hatasını, yani 'nasihat etme ve ahlak dersi vermeyi kullandınız. Derslerinden geri kalacağını ve başarısız duruma düşeceğini söyleyerek ise, öğretme ve mantıklı düşünceler teklif etme' hatasını yaptınız

Şimdi, aynı olayın içine kabul dilini ve etkin dinlemeyi bilen bir baba monte edelim. Çocukla baba arasında geçen diyalog, muhtemelen şöyle olurdu.

Çocuk; ‘’Ne olurdu ben de Hatice gibi hastalanıp doktora gitmek zorunda kalsaydım.’’

Baba: "Hatice'ye özeniyorsun."

Çocuk: "O hasta olduğu için okula gitmiyor. Ben her gün gitmek zorundayım. "

Baba: "Arada bir okula gitmek istemiyorsun. "

Çocuk: "Evet. Özellikle İngilizce dersi olduğu gün.'

Baba: "İngilizce dersini sevmiyormusun."

Çocuk: Aslında İngilizce dersini değil de .... "

Baba: "İngilizce öğretmenini sevmiyorsun."

Çocuk: "Bir kelimeyi yanlış söylediğim zaman beni taklit edip alay ediyor, Bütün sınıf bana gülüyor. Ondan nefret ediyorum. Birkaç gözde öğrencisi var, okuma parçalarım hep onlara okutturuyor.

Bu örnekte, babanın etkin dinleme yapması ve iletişimdeki tipik on iki hatadan uzak durması, baba ile çocuk arasında sağlıklı bir ilişki ve iletişim kurulmasına izin verdiği gibi, çocuğun hem duygularını açığa vurmasına hem de asıl sorununun gün yüzüne çıkmasına zemin hazırlamıştır. Gerçek problemin okul korkusu değil, İngilizce öğretmeni olduğu anlaşılmıştır

Kabul dilinin etkisi

Çocuğun kabul edilmesi çok önemlidir. Herhangi bir ilişkide kabul edilen çocuk, kişiliğini ve istidatlarını olumlu yönde geliştirme fırsatı bulur. Fakat, ne yazık ki, anne babaların çoğu çocuklarını büyütürken geleneğin yanlış yorumlarına uyarak, kabul dili yerine 'kabülsüzlük dili' kullanırlar. Ve bol bol 'hayır' kelimesini telaffuz ederler:

"Hayır, dersini bitirmeden dışarı çıkamazsın'

"Hayır, Taner'le arkadaşlık yapmanı istemiyorum!"

Hayır, tabağındaki yemeği bitirmeden sofradan kalkmayacaksın.

"Hayır, yeterince çalışmıyorsun !"

"Hayır, bu saatte tek başına sokağa çıkmana izin verenem."

İletişimin tipik on iki hatası içinde yer alan özellikle eleştirme, yargılama, öğüt verme, uyarma ve emir verme, çocukta olumsuz duygular uyandırdığı için doğrudan 'kabülsüzlük' anlamı taşırlar.

Kabul dilinin kullanılması, çocukta çok güzel meyveler verir. Çocuklar etkin bir şekilde dinlenerek kabul edildiğinde, en başta yapıcı ve olumlu bir havada nasıl konuşulacağını öğrenirler. Kabul dili sayesinde, çocuklar kendilerini iyi hisseder, konuşmaya cesaret eder, duygularını daha rahat açıklar, benlik kaygılarından uzaklaşırlar ve en önemlisi, kendilerine olan güvenleri artar. Ne var ki çoğu anne-baba, farkında olmadan yukarıda örneklerini verdiğimiz 'kabulsüzlük dili' ya da 'hayır dili'ni kullanırlar. Bu tür konuşmalar ise çocuklarda yetersizlik ve suçluluk hissi uyandırır, duygularını açıkça dile getirmelerini engeller, sosyal fobi geliştirmelerine neden olur. Unutmamalı ki, gerçek sevginin gereği de, çocukları olduğu gibi kabul etmektir.

Kabul dilinin en önemli boyutlarından biri, paylaşmaktır. İnsanı mutlu eden, dertlerini azaltan. varlığını çoğaltan payIaşma eylemi, kabul dilinden; bir başka ifadeyle, karşımızdaki kişiyi öncelikle kabul etmekten geçer. Hiç düşündünüz mü. neden bazı insanlarla beraber olmak bize sıkıntı verir? Bu soruma bir genç, şöyle cevap vermişti: "Çünkü onlarla paylaşacak fazla şeyimiz yoktur."

Genç, doğru söylüyordu. Herhangi birisinin tipimizi, davranışlarımızı ve görüşlerimizi beğenmediğini, yani bizi olduğumuz gibi kabul etmediğini hissettiğimiz zaman, onunla birlikte olmak istemeyiz.

Şimdi sorumuzu bir de pozitif yönde soralım: "Neden bazı insanlarla beraber olmaktan zevk alırız? Neden çekinmeden onlara sırımızı açabilir. İçimizi dökebiliriz?" çünkü bizi olduğumuz gibi kabul eder, değiştirmeye çalışmazlar. İyi bir dinleyicidirler. Bizi dinlerken akıl vermeye kalkmaz, eleştirmez, suçlamazlar. Onlarla konuştuktan sonra kendimizi rahatlamış hissederiz. Psikologların da en başta gelen özelliği, etkin dinlemeyi bilmeleri, yani iyi bir dinleyici olmalarıdır.



Yanlış davranışlar da kabul edilmeli mi?

Bütün bu anlatılanlardan sonra anne-babaların aklına, "Çocukların yanlış davranışları karşısında ne yapacağız? Kabul diline bunlar da dahil mi?" şeklinde bir soru gelebilir. İnsanlar yeni bir rol üstlenip anne baba olunca nedense insan olduklarını unutur, tuhaflaşırlar. Bu tuhaflaşmayı anne baba olmanın getirdiği bir sorumluluk zannederler. Anne ve babanın da her insan gibi duyguları, kusurları ve eksikleri olabileceğini unuturlar . Duyguları ne olursa olsun, bunları ifade etmede kendilerini özgür hissetmezler. İyi bir anne baba olmak için kızgınlıklarını, hatalarını, bilgisizliklerini gizleme gereği duyarlar. Çocuklarına iyi örnek olmak için kendilerini daima tutarlı olmak ve hep iyi şeyler yapmak zorunda hissederler. Her konuda fedakarlık yapmaları, kendi arzu ve isteklerini bir kenara bırakıp çocukların isteklerine öncelik vermeleri gerektiğini düşünürler.

Anne babaların iyi niyet damgası taşıyan bu alkışlamaya değer davranışları, ne yazık ki, çocuklar üzerinde çok az etki yapar. Çünkü çocuklar iyi birer gözlemcidir. Hep iyi ve kusursuz görünmek için anne babalarının kendilerini ne kadar zorladıklarını fark ederler.

Dört yaşındaki bir kız çocuğu, kendisini haksız yere cezalandıran annesine şöyle der:

"Haydi anne, haksızlık yaptığını kabul et. Ben haksızlık yaptığım zaman özür diliyorum, sen neden dilemiyorsun ? Eğer özür dilersen seni affederim ve daha çok severim."

Gerçek olan şu ki, çocuklar anne ve babalarını insan olarak görmek istiyorlar, melek olarak değil. İnsan olduklarını gizlemiyor oluşları, onları çocukların gözünde küçültmez,

Çoğu anne baba, özellikle de 'kaybedenler' grubuna dahil olanlar, çocuklarının sağlıklı bir kişilik kazanmaları için her isteklerinin yerine getirilmesi ve onları üzecek davranışlardan uzak durulması gerektiğini zannederler. Çocuğunun beğenmedikleri bir davranışına kızdıkları halde, kızmamış gibi davranırlar. 'Kazananlar' grubuna giren anne babaların ise 'kabul alanları' çok dardır. Çocuklarını sürekli kontrol altında tutar, yanlış yapmamaları için hep uyarırlar:

Sınava iyi hazırlandığından emin misin?"

''Balkon demirinden uzak dur, düşebilirsin!"

‘’Çikolata verdiği için amcaya teşekkür ettin mi?"

"Bu davranışın hiç hoş değil, çabuk arkadaşından özür dile!''

Bazen çocuklardan biri o kadar şımarır ve yaramazlık yapar ki, katlanmak mümkün olmaz.Bu durumda rahatsızlığımızı dile getirmek ve çocuktan uslu durmasını istemek., anne baba olarak en doğal hakkımızdır . Yaramaz çocuğa müdahale etmediğimiz takdirde, diğer çocuklara haksızlık yapmış oluruz. Bazı kitaplarda, her nedense, anne babalara çocukları birbirinden ayırmamaları ve onları aynı derecede kabullenmeleri tavsiye edilir. Bu doğru olmadığı gibi uygulanabilir de değildir. Çünkü yetişkinler birbirine benzemediği gibi çocuklar da benzemez. Her biri farklı özellikte, farklı kişilikte olan insanları ve tabii çocukları, aynı derecede kabullenemeyiz. Kimine yakınlık ve sempati duyduğumuz halde, kimine mesafeli durmayı tercih ederiz. Yaramaz ve tembel bir çocuğu kabullenişimiz ile uysal ve çalışkan bir çocuğu kabullenişiniz, asla bir değildir. Bu kabullenme farkı, bazen uysal ve çalışkan çocuğun aleyhine bile olur. Anne babası "O zaten kendi kendine yetiyor, problem çıkarmıyor" diyerek, yaramaz ve tembel çocuğa daha çok ilgi gösterip, uysal ve çalışkan çocuğu ihmal edebilirler.



Son tahlilde, çocukların davranışlarını 'kabul edilebilir' ve 'kabul edilemez' olarak iki grupta toplayabiliriz. Fakat anne babalar için bu davranışların sınırları her zaman aynı değildir. Anne babaların çocuklarının aynı davranışına tepkileri, zaman, zemin ve kendi duygusal durumlarına göre değişiklik gösterebilir. Neşeli ve mutlu iken kabul ettikleri bir davranışa, üzgün ve mutsuz oldukları zaman kızabilirler. Aile içinde kabul ettikleri bir davranışı, misafir oldukları zaman kabul etmez, çocuğu uyarma gereği duyarlar:

Ahmet, böreği elinle yemen çok ayıp, çatalını kullan lütfen!''

Çocuk 'kabul edilebilir' ile 'kabul edilemez' arasındaki sınırın sürekli değişiklik göstermesinden dolayı müthiş zihin karışıklıkları yaşar. Aynı davranışın neden kimi zaman kabul edilip kimi zaman kabul edilmediğini bir türlü anlayamaz.

Öte yandan, kuşkusuz, anne babalardan da robot gibi her zaman aynı tepkileri vermeleri beklenemez. Çünkü hiç kimse mükemmel değildir. Anne baba da olsak bazen sinirlerimize hakim olamaz; çocuğa gereğinden fazla sert davranabiliriz. Burada kritik nokta, çocuğumuza davranışımızın gerekçesini açıklayıp açıklamadığımızdır. Eğer davranışımızın gerekçesini açıklarsak, çocuğumuz bize anlayış gösterecek ve duygulan incinmeyecektir:

Anne: "Özür dilerim kızım, sinirlerime hakim olamadım."

Çocuk: 'Bugün çok sinirlisin. "

Anne: "Evet. Anlayış göster lütfen."

Çocuk: "Üzülme anneciğim, bana bağırdığın için sana kızmadım."

Etkin dinleme

İnsanların çoğu, olumsuz gördükleri duygularını bastırarak, unutmaya çalışarak ya da başka şeyler düşünerek bu duygulardan kurtulabileceklerini sanırlar. Halbuki bastırılmış duygular şuur altında birikerek ruh sağlığımızı tehdit etmeye başlar. Bu tehdide karşı yapılması gereken şey, sıkıntı veren duyguların açıkça dile getirilmesidir; çünkü ancak bu sayede etkilerini kaybederler .

Bu bakımdan, anne babalar etkin dinleyerek, çocukların duygularını tam olarak açıklamalarına yardımcı olmalıdırlar. Duygular bizim bir parçamızdır. Duygusuz insan düşünülemez. Sevinç, neşe. güven ve mutluluk veren duygular ne kadar normalse üzüntü, kaygı, şüphe, endişe ve korku veren duygular da o kadar normaldir. Olumsuz duygularından dolayı kınanmadığını, suçlanmadığını veya anlayışla karşılandığını gören bir çocuk duygularından korkmamayı öğrenir.

Anne babalar ancak 'etkin dinleme' yaparak, çocuklarının duygularını kabul ettiklerini gösterebilir ve onların da kendi duygularını kabul etmelerine yardımcı olabilirler. Anne babası tarafından kabul gören ve anlaşılan bir çocuk, kendisini anlayan anne babasına karşı çok sıcak duygular hisseder. Benzer duygular anne babada da uyanır. Üstelik, anne babası kendisini dinlediği için, çocuk da anne babasını kolaylıkla dinler. Buradan, çocuklarının kendilerini dinlemediğinden şikâyet eden anne babaların, büyük bir ihtimalle çocuklarını yeterince dinlemedikleri de anlaşılır.

Etkin dinleme sayesinde çocuklar, karşılaştıkları problemlerin çözümüne de daha kolay ulaşırlar. Etkin dinlemenin içerdiği karşıdakinin haklarına saygı gösteren demokratik tutum, çocuğa, kendisinin öznel bir kişiliği olduğunu ve kendi sorumluluğunu kendisinin alması gerektiğini hissettirir. Bu nedenle, etkin dinleme bir çocuğun bağımsız, kendi sorumluluğunu taşıyan, kendi kendini yönetebilen bir kişilik oluşturmasında büyük fayda sağlar. Buna karşılık, öğüt vermek, öneri getirmek, emir vermek, gibi iletişim hataları ise bir problem karşısında çocuğa kendisine güvenilmediği mesajını vererek, problemin çözümünde sorumluluğu çocuğun elinden alır.

Sonuç olarak, çocuklarımızın hangi durumlarda hangi duyguları yaşayacaklarına dair anne baba olarak genel görüşlerimiz vardır. Bu görüşler doğru olabileceği gibi, çoğu zaman yanlış da olabilir. Bize düşen, çocuklarımızın bizden farklı duygu ve düşüncelere sahip olabileceklerini fark etmek ve bunları kabul etmektir. Bin bir zahmetle eğittiğimiz çocuklarımızın zaman içinde bize bağımlı olmayan; bizden ayrı, farklı bir kişilik geliştirmekte olduğunu görmek zorundayız. Bunu gördüğümüz takdirde, çocuğumuzun kendi duygularının olmasına ve olayları kendince algılamasına izin vermemiz daha kolay olacaktır.

Sorun ki! Cevap Bulasnz... - Makaleler: ANNE VE BABALAR NEDEN OCUKLARIYLA ANLAAMAZ

bencan isimli Üye şimdilik offline konumundadır  
Alıntı ile Cevapla
Cevapla

Bookmarks


Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir)
 
Seçenekler
Stil Konuyu değerlendir
Konuyu değerlendir:


Benzer Konular
Konu Konuyu Başlatan Forum Cevaplar Son Mesaj
Anne babalar çocuklarıyla neden iletişim kuramaz bencan Kisisel Gelisim Yazilari 0 30.03.2015 17:44
BabaLar Gününüz KutLu oLsun .. YuReK Tebrik-Taziye 0 15.06.2014 14:23
Allah'ım Neden Anne Oldum......... FuRKaN Kissalar Dini Hikayeler Öyküler 0 01.07.2013 17:38
Çocuğuna din eğitimi vermek için geç kalan anne–babalar ne yapmalı? eSiLa İslamiyette Çoçuk 0 08.05.2013 19:38
2013 Babalar Günü mesajlari eFe Özel gün Mesajları - Kandil Mesajları 0 17.12.2012 17:30


Powered by vBulletin® Version 3.8.5
Copyright ©2000 - 2019, Jelsoft Enterprises Ltd.
SEO by vBSEO 3.6.0
Site Optimizasyon : By eFe
Sitemizde Yenimisiniz ? Yardım Konuları